In Duizend Zoete Armen
Begin 2002 kreeg Julika de dagboeken van Etty Hillesum van haar oma met de woorden: 'dit is echt iets voor je, ik weet zeker dat je ze mooi zult vinden'. Een solovoorstelling ruim een jaar later bewees dat oma gelijk had. In haar ziel geraakt door Etty's eerlijkheid, haar zoeken, haar levenslust, liefde, poezie en wijsheid was meteen duidelijk; Julika wilde Etty spelen.
Ze besloot om naast Etty ook een vrouw anno nu in de voorstelling te brengen, juist omdat de dagboeken vandaag de dag nog zo belangrijk en inspirerend zijn. Julika volgde alle plekken van Etty Hillesum: Deventer, haar huis in Amsterdam aan het Museumplein (waar de voorstelling in 2003 première ging), Westerbork en zelfs Auschwitz.
Ze schreef samen met Thomas Verbogt het script. Hij heeft de de voorstelling ook geregisseerd. Leoni Jansen gaf artistieke adviezen en Peggy Bonthuis ontwierp het toneelbeeld.
Julika heeft de voorstelling inmiddels meer dan 130 keer gespeeld; twee seizoenen door theaters in Nederland en ook in Belgie, Israel, Singapore en op locatie binnen diverse trainingen en congressen.
Julika sprak 'Het verstoorde leven' van Etty in op 8 Cd luisterboek.
Persbericht
Twee vrouwen, twee levens. 1942 en 2005
Etty houdt een dagboek bij, Julia sms-t met de buurman.
Julia is een jonge, dynamische vrouw uit Amsterdam die in aanraking komt met de dagboeken van Etty Hillesum: een levenslustige Joodse vrouw die vol wil leven ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.
Hoewel de oorlog gruwelijker wordt slaagt Etty erin om door de verworvenheden van zelfonderzoek, vol overgave en met liefde voor de mensheid in het leven te blijven staan. Vanuit de luxe moderne samenleving, ziet Julia zich geconfronteerd met Etty's leven in oorlogstijd. Julia begint zich door de dagboeken vragen te stellen. Een bezoek aan voormalig kamp Auschwitz, waar Etty 60 jaar geleden is omgekomen, blijkt een sleutel te zijn.
In 'In Duizend zoete armen' speelt Julika Marijn beide personages: twee vrouwen die binnen het decor van hun eigen tijd, op zoek zijn naar zichzelf. Zij worstelen op authentieke en vaak geestige wijze met hun spiritualiteit, talenten en verliefdheid. Dit leidt tot een ontroerende en humoristische solovoorstelling waarin heden en verleden op een eigenwijze manier samen komen.
Tekst: Julika Marijn en Etty Hillesum
Regie: Thomas Verbogt
Artistiek adviseur: Leoni Jansen
Toneelbeeld: Peggy Bonthuis
'Dat je zoveel kanten hebt en dat het leven zo rijks is en dat je steeds iets nieuws in jezelf ontdekt.' Etty Hillesum
Quotes uit de pers:
---------------------------------------------
"Julika Marijn speelt Etty en Julia zeer overtuigend: afwisselend gedragen, licht, lyrisch, nuchter."
Het Parool
---------------------------------------------
"Julika Marijn heeft lef en bovendien talent. Een belofte voor de toekomst."
De Gelderlander
lees de hele recensie >>
---------------------------------------------
"Het is een prachtig geschreven en gespeelde voorstelling die meer waard is dan tien bevrijdingsfestivals en die ook jongere toeschouwers niet zou mogen ontgaan."
Leeuwarder Courant
---------------------------------------------
Artikelen
artikel:
Actrice Julika Marijn speelt solovoorstelling In duizend zoete armen
De levenskunst van Etty en Julika
uit: Imagine juni/juli/augustus 2007
Artikel:
waar geloof je in?
Uit: Happinez
http://www.roxanecatz.nl/JMarijn.htm
Wie was Etty Hillesum
'Binnenin me zit een heel diepe put en daarin zit God. Soms kan ik erbij, maar meestal liggen er stenen en gruis voor die put. Dan is God begraven, moet hij weer opgegraven worden.'
Geboren op 15 januari 1914 in Middelburg en opgegroeid in Deventer begint Etty Hillesum, op 27-jarige leeftijd, haar dagboek in maart 1941. Hiertoe aangespoord door haar grote inspirator; psycholoog en chiroloog Julius Spier. Etty woont in Amsterdam en in haar kamer die uitziet over het Museumplein schrijft zij dagelijks in haar dagboek om 'orde te scheppen in de innerlijke chaos'. Ze zoekt zichzelf en is daarbij genadeloos eerlijk. Met humor en zelfspot neemt zij haar doen en laten onder de loep en schrijft ze net zo openhartig over haar seksualiteit als over haar spiritualiteit.
Haar dagboek beslaat de periode maart 1941 tot half oktober 1942, meer dan anderhalf jaar waarin de oorlog een steeds dwingender plaats gaan innemen. De dagboeken zijn een weergave van haar persoonlijke groei en bevrijding tegen een achtergrond van toenemende bedreiging en jodenvervolging.
Op 15 juli 1942 krijgt Etty een administratief baantje bij de Joodse Raad, een joods comité dat in overleg trad met de Duitsers over wie er wel en wie niet naar Westerbork moest vertrekken. Ze verafschuwt het werk en geeft zich vrijwillig op om als 'sociaal werkster' naar Westerbork te gaan. Ze deelt liever het lijden met haar volk en ziet het ook als een test om staande te blijven binnen deze omstandigheden. Op 30 juli komt ze aan in het kamp op het moment dat het meedogenloze ritme van de deportaties naar Polen zijn begonnen.
Vanuit het kamp schrijft zij tientallen brieven waarin haar persoonlijke ontwikkeling te volgen blijft en ze tevens op indrukwekkende wijze de situatie en het leven in kamp Westerbork beschrijft.
Op 7 september wordt ook Etty naar Auschwitz gedeporteerd. Het Rode Kruis meldt dat zij daar op 30 november 1943 is gestorven.
De dagboeken en brieven zijn over de hele wereld vertaald en gelezen. Haar gedachtegoed is voor veel mensen een bron van troost, inspiratie en kracht. Etty verbindt ons niet alleen met een periode uit het verleden, maar ook met het nu. En, nog belangrijker, met onszelf.